αυτό το βράδυ ...

Όταν πέφτει το βράδυ
Στα σβηστά όνειρά μου
Ναυαγός η χαρά μου.

Μια δεκάρα στο δρόμο
Σαν ευχή ξεχασμένη......

Κι αυτό το βράδυ .....[αφιερωμένο]

του απρόσμενου...

Του δειλινού ταιριάζεις...

Ώρα που οι πολιτείες χορεύουν σε ρυθμό κιρκαδιανό

κι οι μακρινές μαρμαρυγές πλησιάζουν... [απειλητικά;]

Ξημέρωσε ξανά;...

Μακρινά... πολύ μακρινά...

Χωρίς λόγια ....

ελλειπον πρόσωπο

ΠΡΟΣΩΠΑ

Θυμάμαι που τη φώναζαν Ελένη, δώδεκα χρονώ.

Στα δεκαεφτά Μαρίνα.

Δεν ήταν αίνιγμα, λεγόταν Δέσποινα.

Λεγόταν Όλγα Ρίτσα και Νανά.

Φτάσανε χρόνια δύσκολα, μαύρες ημέρες αίμα.

Τότε η Ρωξάνη απόγευμα ήτανε, φαρμακωμένο φώς.

Τον άλλο μήνα Οχτώβρη εχάθηκε. Τρελός

τη γύρευα παντού. Την άνοιξη

την είδα ξαφνικά στον ήλιο και χαρούμενος

τη φώναξα. Δεν ήταν, έστριψε το πρόσωπο

μισό χαμόγελο. Κι οναμαζόταν Έρικα.

Ύστερα μόλεψε ο καιρός.

Ύστερα η νύχτα, έφτασε η Ντόνα, μόνο πού.

Νύχτες πολλές πίσω απ' την πλάτη ένα σκοτάδι ακί-

νητο.

Πήραμε τ' όπλο κατεβήκαμε.

Φραγμένοι οι δρόμοι, η πολιτεία ανάστατη,

φοβέρα, σίδερο. Ήρθανε Σίτσα Μάριτσα

σηκώσανε τα σύρματα. Κι η Ντούτσα απίστευτο

κορμί. Το μονοπάτι ελόξευε ως τη θάλασσα.

Στους άμμους βυθιστήκαμε λεγότανε Φανή.

Λεγόταν Αθηνά και πήγαμε ως την Κόρινθο.

Γυρίσαμε λεγόταν Άρτεμις.

Μετά μισόφωτο η Μελίνα.

Ωραία στο σινεμά στους δρόμους περπατήσαμε.

Σταθήκαμε στο φράχτη και τ' αστέρια χάθηκαν.

Με πήραν πυρετοί κι οράματα με σύρανε

στον τόπο που γεννήθηκα. Θυμάμαι τις φωνές,

ανοίχτε, φώναξα.

Το σπίτι εγιόμισε παντού φτερούγες φτερουγίσματα

πουλιά που τ' άκουγα καιγόμουν στ' όνειρο.

Ήρθε απ' τη Λάρισα η Μυρτώ

Ήρθανε η Δάφνη η Κατερίνα η Δήμητρα.

Μες στο καμίνι όλα τα πρόσωπα

γινήκανε ένα πρόσωπο, κανένα πρόσωπο.

Η πόρτα δίχως μάνταλο κι ήρθες εσύ

μακρί μονόξυλο

μαύρο ποτάμι.

ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

.

Πικραίς πούν' οι ενθύμησες!...

".....
Εμαραθήκανε για μας του κόσμου η πρασινάδαις.

Εσένα σ' εξερίζωσε το κύμα στην οργή του,

εμέ μου τρώγουν την καρδιά αχόρταγαις ελπίδες.

....."

[Η φωτιγραφία δανεισμένη από το δίκτυο και οι στίχοι από τον Βαλαωρίτη]

η/μια επιστροφή

εσύ και ή χωρίς το κοινό

κυνηγάς την εικόνα σου

για χάρη σου ή για χάρη του;

[η εικόνα από http://disgustipated123.blogspot.com/2009/01/blog-post_11.html]

..." Θανάσιμη μοναξιά"...

Στον πάγκο του μπάρ μπορείς ν' αστειευτείς μ' οποιονδήποτε, να τσουγκρίσεις το ποτήρι σου μ' όποιον θέλεις. Μα ο Άγγελος αναγγέλλει τον ερχομό του΄μείνε μονάχος να τον υποδεχτείς. Και ο Άγγελός μας είναι η νύχτα που πέφτει στην εκθαμβωτική πίστα. Ακόμα κι άν η δική σου μοναξιά είναι πλημμυρισμένη στο φώς ενώ σκοτάδι τα χιλιάδες μάτια που σε κρίνουν, που φοβούνται και προσδοκούν την πτώση σου, θα χορέψεις πάνω και μέσα στην ένυδρη μοναξιά με τα μάτια δεμένα και ει δυνατόν τα βλέφαρα ραμμένα. Τίποτε όμως δεν θα σ' εμποδίσει να χορέψεις για την εικόνα σου, και προπαντός χειροκροτήματα ή γέλια. Αλίμονο, είσαι καλλιτέχνης, και δε γίνεται πιά ν' αγνοήσεις την ανελέητη άβυσσο των ματιών σου. Νάρκισσος χορεύει; Δεν είναι ωστόσο φιλαρέσκεια, εγωισμός και φιλαυτία, μα κάτι άλλο. Μήπως ο ίδιος ο θάνατος; Χόρευε λοιπόν ολομόναχος. Χλωμός, πελιδνός, γεμάτος αγωνία άν θ' αρέσεις στην εικόνα σου - δηλαδή θα χορέψει η εικόνα σου για σένα.

[το κείμενο από το "Ο ΣΚΟΙΝΟΒΑΤΗΣ" - ΖΑΝ ΖΕΝΕ - ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, μετάφραση ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΛΙΟΝΤΑΚΗΣ]